بیهودگی دنیای من

همیشه همین گونه بوده است...
با آغوشی باز و چهره ای گشاده تر (خیلی گشاده تر)؛
به استقبال آدمی ،امکانی ،فرصتی ،شغلی ،هر آبژه ای رفتم...
با تمام وجودم به سمتش دویده ام؛
اما وقتی که رسیده ام هنوز شیرینی از گلویم پایین نرفته؛
هنوز به قله نرسیده ،
با یک علامت سؤال بزرگ روبرو شده ام
که:این بود همه آن چیزی که می خواستی؟؟!!
یعنی واقعا سقف آرزویت همین بود؟؟!!!
این منتهای آرزویت بود؟؟!!!
یعنی توقع تو از دنیا همین بود؟؟!!!
این سوال به شدت مرا به واپس می راند...
ناگهان خسته و مأیوس می شوم...
آشکاراست که آن موضوع کوچک یا هدف کوچک نیست

شاید توقع من از خودم زیاد است...

شاید توقع من از آدم ها و اتفاقات زیاد است...
بی شمار اتفاق افتاده و این پس رفتن ها؛
اطرافیانم را نسبت به من مأیوس می کند...
این عقب نشینی را حمل بر غرور می کنند
و یا بی پرنسیب بودن و بی اخلاقی و...
وچه بسا کسی دوستم داشته و با این رفتارمن ،
محبتش به کدورت و سردی تبدیل شده است...
آنها مقصر نبوده اند...
من با خودم نتوانسته ام کنار بیایم..
حال این حس ملال انگیز ،در مورد فضای مجازی به سراغم آمده...
و این سؤال که :حالا که چی؟؟
خاله بازی و سر زدن و بازدید پس دادن و من قربون تو ،تو قربون من...
آخرش که چی بشه؟؟؟!!
قراره چه اتفاق خاصی بیفته؟؟!!!
گاهی به خیلی از دوستانی که کماکان پرانرژی و اکتیو در صحنه هستند
و روزانه حتی دوتادست منتشر می کنند بی نهایت غبطه می خورم؛
و نمی دانم تازگی فضای مجازی هنوز برای آنها کهنه نشده
یا برای خود دلیل خاصی دارند؟؟!!!
هرچیزی در دلم و در سرم خیلی زود بوی کهنگی و پوچی می گیرد..
مثل خود دنیا!!!
فکر بیهودگی حیات چندوقتی است درسرم افتاده...!!!

gharibe64sms.blogfa.com