عمر لذت

احساس میکنم سالهاست ننوشتهام...
چشمههای جوشان کودکیام خشکیده و جایش را به سکوت ممتد کلیشهای بزرگسالی داده است...
آری،بزرگ شدهام،برخلاف آنچه که میخواستم...
یادم است کوچکتر که بودم با خود عهد کرده بودم بزرگ نشوم...
شبهایی را به یاد میآورم که به خودم قول داده بودم هرگز از یاد نبرمشان،
آن حال را،آن خندههای از ته دلم را...
همه چیز عوض میشود...
"تاثیر زمان را از یاد مبرید..."
تجربه این را به من آموخت...
همانطور که بیرحمانه بر عدد سنم افزود، همانطور که از شیدایی و شور زندگیام کاست...
قدر روزهای کودکی و شیدایی را هیچکس نمیداند و نخواهد دانست...
گفتنش هم بیفایده است...
چه ارزشی دارد این لبخندها و سلام و علیکها و کوتهفکریهای بزرگسالانه؟؟؟
چه رغبتی دارد آن نگاه مرگآور تردیدزا در ابتدای آشناییها؟؟؟
سوالهای بیمعنا برای باز کردن سر صحبت...
هدف این پرسوجوها چیست؟؟؟
به راستی میدانیم؟؟؟
در کودکی اگر سوالی داشتیم،واقعا سوال بود...
واقعا برایمان معنا داشت و میخواستیم جوابش را بدانیم...
سوال نمیکردیم که "صمیمی"تر شویم،که "آشنا"تر به نظر بیاییم...
اینستاگرام و تلگرامی نبود که بخواهیم تویش ادا دربیاوریم...
حتی توجهی به لباس تنمان که خاک و خلی شده بود نداشتیم...
لذت محض از دریچهی چشمانمان بیرون میریخت و صداقت شالودهی وجودمان بود...
نیازی به تعریف کلمات نداشتیم...
کلمات همان بودند که بودند...
به محض نیاز به استفاده،به وجود میآمدند و به سرعت میمردند...
اکنون یک لایهی خاکستری روی زندگی را گرفته است...
کشدار و بیمعناست آنچه موفقیت یا شکست مینامندش...
اسامی،آن کیفیت سابق را ندارند،
مستعمل و زنگزده به نظر میآیند...
حتی خندههای مادرم هم مثل سابق نیست...
گویی با بزرگتر شدنمان،
از جایی به بعد،
نسخهی دست دوم و تقلبی زندگی را تحویلمان دادهاند،
در حالی که لبخندی زورکی روی لبانشان بوده و میگفتهاند:
"بیا، بگیرش!این همان است...همان زندگی که میشناختی.ادامهاش بده!"
اما تحفهشان به کف دستمان چسبیده و بهتزده نگاهش میکنیم...
این دیگر نامش "زندگی" نیست...
آنها، همانهایی که سعی در گول زدنمان دارند،
غافلند از اینکه ما دیگر بچه نیستیم...
دیگر گول نمیخوریم...
پلکهایمان افتادهتر و شور و عطشمان برای غلت خوردن در لحظات کمفروغتر شده است...
آری، عمر لذت کوتاه است، کوتاهتر از آنچه گمان میکنیم...

gharibe64sms.blogfa.com